ghofl

kamelan ghofl shodeh!
khodam, weblogam, comment ham, hameh chiz,
hanooz nemidoonam ke omidi be nejate computeram hast ya na!
az in keyboard haye faransavi ham halam be ham mikhoreh!
fekr mikardam digeh moshkele khooneh dareh hal misheh, ke tazeh yeki az kasani ke gharareh baham ham khooneh beshim be shak oftadeh!
behtareh baz ham, felan nanevisam!
ta baad

تولدت مبارک

من گفتم فعلا نمی نویسم... نگفتم که نمی خونم! لینک هام چرا پاک شده؟؟؟؟

بعد از 27 سال امسال اولین سالیه که شب تولد داداش وسطی از هم دوریم:( حتی زمان سربازی اش هم فکر کنم جوری بود که آموزشی اش به تولدش نخورد. دوره تحصیلشو در اصفهان یادم نیست، شاید یک سال شده باشد که تولدش را دور باشد. اما امسال هر کداممان یک جا هستیم:(

داداش وسطی، تولد 27 سالگیت مبارک... امیدوارم خوب باشی. سعی کن امشب به خوبی ها و شادی ها فکر کنی و غصه نخوری، به دوری ها فکر نکن که می گذرند

.

آقا یک نفر لینک های منو برگردونه.

دیشب به دلیلی داشتم پست های یک سال و دو سال قبل خودم رو نگاه می کردم. از خودم خجالت کشیدم. . قبلا بهتر بودم!!!!

به امید بهتر شدن!

...

می ترسم نوشته هایم تبدیل شود به یک سری غرغرهای بیخود و بی معنا...
به زندگی جدید هیچ عادت ندارم. احساس می کنم گیج هستم و نمی دانم چه می کنم. کلاسهای دانشگاه خیلی خوب است ولی من هنوز خیلی مرتب نشده ام و نمی دانم چطور باید کار کنم که برای آخر ترم مشکل نداشته باشم. آخر ترمی که در واقع تنها دو ماه دیگر است. دنبال آپارتمان می گردم و به نظر می رسد همه آپارتمان ها قبل از منتشر شدن اعلامیه اجاره می شوند! برای کارهای اداری ام باید حساب بانکی داشته باشم و برای باز کردن حساب باید وقت گرفت! و برای گرفتن وقت باید صف ایستاد. پیرمرد سیاهپوستی برای کاری به بانک آمده، به جای رسید بانکی ماهانه برگه دیگری را آورده، زن برایش می گوید که برگه ای که باید بیاورد این نیست. مرد نمی فهمد. و غر غر می کند. او خوب فرانسه نمی داند. زن او را به کس دیگری ارجا می دهد. زن دوم هم تنها همان جمله را تکرار می کند. عین این می ماند که کسی نفهمد که مثلا رسید ماهانه بانکی یعنی چه و تو به جای اینکه آرام و شمرده برایش توضیح بدهی که مثلا: یک برگه ای هست که هر ماه ، پست به خانه شما می آورد و روی آن معلوم است که در طول ماه شما چقدر پول گرفته اید و چقدر پول پرداخت کرده اید، هی همان اصطلاح" رسید ماهانه بانکی " را تکرار کنید!
بالاخره نوبت من می شود. برای 10 روز دیگر وقت می دهند تا بروم حساب باز کنم! و من این هفته وقت دارم برای یک کار اداری و به من گفته اند که باید شماره حساب بدهم!

استاد یکی از کلاس ها برایمان رفتن به یک تاتر مدرن تدارک دیده و من تمام نگرانی ام این است که اگز شب دیر شود چه کار کنم، چون خانه کسی که فعلا آنجا هستم از شهر دور است و ضمنا قواعد خانه آنها هیچ بر نمی تابد که دختر جوانی تا دیروقت بیرون بماند!

این وسط یکی برایم پیغام گذاشته که اگر "شب سپید" را در خانه بمانی به خودت ظلم کرده ای ،و درباره زندگی در یکی از جذاب ترین سه شهر دنیا برایم داد سخن داده. می خواهم بگویم: ...!

شاید هم همه چیز خوب است و زندگی در این شهر خیلی لذت بخش است و فقط من هنوز زیادی گیج هستم!شاید!

یک چیز دیگر: مهمان نوازی کاملا یک چیز آموزشی است! از پدر و مادرم ممنونم که این را به من یاد دادند هر چند که خیلی شاگرد خوبی نباشم!

شاید بهتر باشد مدتی خیلی ننویسم! همانطور که اولش هم گفتم این نوشته ها داره تبدیل می شه به غرغرهای مداوم و حال خودم از خوندنشون به هم می خوره. شاید همه چیز که اندکی روبه راه شد چیزهای بهتری بنویسم!

پیشنهادات برای بهتر شدن پاریس!

خدایا...
- راهروهای متروهای پاریس را اندکی پاکیزه تر بگردان.
- در راستای معطر کردن این راهروها، تعداد میوه فروش های توی راهرو ها را تا حد امکان بیفزا!
- درهای متروها را گشاد بگردان!
- بلیط مترو را ارزان تر بفرما.
- توالت های مراکز خرید را رایگان بنما!
- طبقه چهارم دانشگاه پاریس3 را به طبقه همکف منتقل بفرما.
- کتاب ها را ارزان تر بنما.
- خیارها را کوچکتر بگردان.
- دیگه؟
دستت درد نکنه خدا جون، گزارش های بعدی به همراه پیشنهادات در راستای بهتر شدن پاریس ، به زودی ارائه می شود، فعلا اینها از واجب ترین هاست!
با تشکر
لالایی

شپش

دستهاشو تا آرنج فرو برد توی محلول آب و صابون و آب ژاور ، سینک آنقدر عمیق نبود، انگار بیخودی دستش را می چرخاند که آب و کف تا آرنجش بیاید. انگار الان مامان می خواست بگه "نکن مادر، دستت بوی وایتکس می گیره" چیزی را پشت سرش حس کرد، لبخند زد، برگشت، با همان دست های کفی ، تا بغلش کند، حواسش نبود که دستش وایتکسی است و ممکن است کتش را لک کند. می دانست که از کفی بودن ناراحت نمی شود، بغلش می کند و موهایش را می بوسد و شاید هم توی چشمهایش نگاه کند و لبهایش را.
پشت سرش دیوار بود. نگاهش را توی خانه 15 متری اش چرخاند . چند ثانیه بیشتر وقت نمی خواست. بلند نفس کشید و دستهایش را برد طرف گلویش. بعد دوباره دستها را کرد توی محلول وایتکسی. ملافه ها را توی آب داغ خیسانده بود. چند وقت بود که احساس می کرد یک چیزی انگار تمام بدنش را می سابد. دستهایش، پاهایش را می خاراند و کلافه می شد، اما خارش نبود، یک جور سوزش بود، انگار یک چیزی از توی بدنش چنگ می انداخت به تمام سلول ها و جای پنجول ها می سوخت. اول فکر کرده بود شاید چیزی توی رختخوابش رفته، فکر کرده بود شاید شپش گرفته ، رفته بود جلوی آینه کوچک اتاقش و سعی کرده بود لابلای موهایش را نگاه کند، هر چند که در آن نور مزخرف، هیچ چیز دیده نمی شد. سرش را با شامپو شسته بود و ملافه ها و رخت ها را با آب داغ و صابون. از حرصش ملافه ها را نبرده بود با ماشین بشورد. فکر کرد" از بس که این فرانسوی ها خودشون کثیف هستن!" یاد هانیه افتاد. دلش تنگ شده بود. برای اینکه بیاید و توی اتاق فسقلی او بچرخد و با هم دیگه تا صبح الکی کرکر کنند. می آمد و تا می دید الهه دلش گرفته به در و دیوار فحش می داد و مسخره بازی در می آورد. می گفت حالا که سر و صدای این همسایه شبها کفرت را در می آورد، بیا تو هم از رو نرو ، امشب اینقدر سر و صدا در می آریم که اینها از رو برن! بعد شروع می کرد به آه و اوه و جیغ و ویغ...الهه می پرید جلوی دهانش رو می گرفت و می گفت " بسه آبروم رفت" هانی زیر دست و پاش تقلا می کرد و بالاخره دست الهه رو پس می زد و می گفت: "کدوم آبرو عزیز دلم، از این مادام کوفت می ترسی یا از این خوشگله!" برای هر کی یک اسم گذاشته بود. الهه غش می کرد از دستش ، می گفت: لا مصب، الان اینا فکر می کنن من لزبین ام" هانی می گفت " ای قربونت برم، تا حالا که این فکرو نکرده بودن چه لطفی بهت کرده بودن، بگذار حالا اینطوری فکر کنن، جان من شاید این مادام کوفت خودش یک توجه ویژه ای بهت بکنه" الهه می گفت ااااااااه و باز جلوی دهان هانی را می گرفت. گذاشته بود رفته بود امریکا... الهه فکر کرد" نه که حلوا پخش می کنن اونجا!" بعد خودش به خودش جواب داد" نه که اینجا حلوا پخش می کنن!" بلند نفس کشید. نفس بالا نمی آمد. احساس می کرد یکی دارد از توی بدنش چنگ می زند، نه این شپش نبود، یا هیچ مرض دیگری، یک کسی آن تو داشت تقلا می کرد. یکی انگار داشت چنگ می زد تا سرش را بالا بگیرد و نفس بکشد. همین روزها بود، می دانست که درست توی گودی زیر گلویش، بین استخوان های ترقوه، آنجا که توی فیلمها هروقت می خواهند یکی نفس بکشد سوراخش می کنند، باز می شد، و یکی ، عین خودش، سر در می آورد، و بلند نفس می کشید"هههههههههههههههاااااااااااااااهههههههه"
تصویر اما ادامه داشت، الهه نگاهش می کرد، بعد دست هایش را می آورد بالا و آرام می گذاشت روی سر زن، زن که الهه بود و نبود، الهه دستهایش را فشار می داد، سر را دوباره آرام می کرد تو، چشمهای زن ، شگفت زده به او نگاه می کرد، و سر آرام می رفت پایین و بعد دست ها که باریک بودند و استخوانی، همان دست ها که چنگ زده بودند، آرام از همان سوراخ بر می گشتند سر جایشان و سوراخ باز بسته می شد.
نفس کشید. نفس بالانمی آمد. تنها پنجره اتاقش را که بالای ظرفشویی بود باز کرد و به بیرون نگاه کرد، هوا اینقدر خاکستری بود که فکر می کردی اگر الان خودت را از همین پنجره طبقه هفتم پرت کنی بیرون روی پله های کوچه ، نمی خوری زمین، فرو می روی لای ابرها.
نفس کشید. انگار ابر بود که می کشید پایین، دست برد روی گلویش ، توی گودی، بین استخوانهای ترقوه، همان جایی که توی فیلم ها وقتی می خواهند کسی نفس بکشد، سوراخش می کنند...

لالا

دلم برای لالا یک ذره شده... برای دست های کوچکش، برای مهربونی های قشنگش، برای گوشهای بزرگش که هر چی خودش داره بزرگ تر می شه دیگه کمتر به چشم میان... برای چشمهای سیاهش، برای پاهای کوچولوش...

برای حرف زدن شیرینش که دل آدمو می بره، برای :

پاپاک(کتاب) ، سردا(فردا)، سرسی(سفید برفی( ...

بچه ام داشت سعی می کرد فعل های مرکب به کار ببره و نمی دونید چه با مزه حرف میزد... دلم برای " داشت بخوره و بوده باشه است " تنگ شده...

لالا جونم ، بچه ها رو که نگاه می کنم یاد پارسال میفتم، دلم می خواد بیام عقبت مهد کودک و تو بپری و بغلم کنی، دلم می خواد کفش ها تو از میون کفش های بچه ها پیدا کنم، پات کنم، کاپشنت رو بپوشونم و مواظب باشم که کلاهتو سر کنی تاگوشات سرما نخوره... دلم میخواد دستای کوچولوتو بگیرمو و از حیاط مهد رد بشیم و توی تنبل ازم بپرسی" ماشین اوردی؟"

تنبل کوجولوی من... مراقب خودت باش!

موسیقی کلیسایی قرون وسطی!

دیروز از اون روزهای افتضاح بود! خوش و خرم رفتم سر قرار که ترجمه مدرکمو بگیرم و برم ثبت نام، خانومه مدرکو ترجمه نکرده بود به خاطر همون جمله احمقانه گواهینامه های موقت ایران" این مدرک جهت بهره مندی از مزایای آن در ایران صادر شده و ارزش ترجمه ندارد" می گم خانوم شما عین همینو ترجمه کن، دیگه اون به دانشگاه مربوطه که می خواد بپذیره یا نه... می گه نه نمی شه!
خلاصه... بعد، آها نه قبلش هم رفته بودم برای بیمه که فکر می کردم چند دقیقه بیشتر طول نمی کشه و فرم ها رو بهم میده، نیم ساعت طول کشید تا بفهمه که کار من به چه بخشی مربوطه و بعد هم من دیگه دیرم شده بود چون با خانوم مترجم قرار داشتم!یعنی با آقایی که خانوم مترجم می فرستاد.
خلاصه که نزدیک بود وسط میدان اتوال که پر توریسته و همه کلی شنگولن بزنم زیر گریه!
از فحش دادن به هیچکسی هم دریغ نکردم، جای همگی خالی ، از دانشگاه و ... گرفته تا ....(بماند)
بعدش هم چون یک قرار دیگه داشتم طبق معمول باز شروع کردم به متر کردن! فرقش اینه که چون کارت هفتگی مترو گرفته ام بعضی جاها را با مترو متر می کنم!!!!

کتاب های مرجان ساتراپی را بالاخره به محض رسیدن به پاریس خواندم... خیلی خوب بود ، به خصوص بعضی جاهاش. متاسفانه جلد چهارمش رو اون دوستی که بهم داد نداشت، البته همه می گن که جلو یک و دوش جالب تره.

دیگه؟ آها البته دیروز عصر یک قرار خوب داشتم ، و خوشبختانه یک کمی حالم داشت بهتر می شد که توی سالن مترو سعی کردم از این دستگاههای اتوماتیک یک کوفتی بخرم بخورم که پولمو خورد!!!

امروز بهتر بود! بالاخره یکی قبول کرد که مدارکمو ترجمه کنه ، البته کلی پیاده شدم!(که خیلی بهم سخت اومد)
بعد هم رفتم دانشگاه ... آقا جای همگی خالی !
خدای من ، جای تمام دوستانی رو که به زبانی دیگه درس خونده اند و می خونن خالی کردم و به همشون دست مریزاد گفتم! کلاس موسیقی فرانسه! استاد از ابتدا شروع کرده بود. این جلسه دوم بود و درمورد موسیقی کلیسایی و قرون وسطایی حرف زد!!!! خدا نصیب دشمن نکنه!
هنوز بین بعضی از کلاس ها موندم! خوشبختانه چون هم ثبت نامم انجام نشده می تونم فعلا یکی دو تا رو برم تا تصمیم بگیرم. کلاس تاریخ و سیاست رو گذاشته بودم کنار ولی بچه ها می گن خیلی خوبه.، هنرهای تجسمی هم هست که فردا برم ببینم اگر بهتر از موسیقی بود اینو بردارم... نمی دونم!
نازنین عزیزم،(mahomeh.blogspot.com(

بیش از همه به یادت بودم و یاد حرفهایی که روزهای اول می زدی! باید نت برداشتنم به زبان فرانسه را ببینی!

راستی ، یادمه یک زمانی مامانم می گفت دلش می خواد توی وبلاگ داداش وسطی بنویسه ولی می گفت اون که نمی دونه من می خونم، اگه بفهمه شاید دیگه راحت نباشه، حالا مامان جون جون، من می دونم اینجا رو می خونی، اگه خواستی پیغام بگذار!

توصیه جدید!

توصیه دوم به دوستا عزیز راهی پاریس و کلا فرانسه!
قبل از آمدن تشریف ببرید خدمت آقای دندانپزشک و بدهید دندانهایتان را حسابی تیز کند! البته این هیچ ربطی به بز زنگوله پا و شنگول و منگول نداره، این تیز کردن جهت خوردن نان می باشد!!!!
آقا همه ما رو خفه کردن گفتن می ری پاریس باگت می خوری! نه عزیزان من! همان هروقت هوس نان شیک(!) کردید، بروید نانوایی سحر(بالاتر از پل صدر، شریعتی) و برای خودتان نان بخرید، نه جیبتان سوراخ می شود و نه دندانهایتان.
البته الان اگر مامانم باشد می گوید به خاطر این است که من از وقتی دندان در آورده ام دندان قروچه می کرده ام و سطح دندان هایم حسابی سابیده شده!

از آن جایی که امروز به مناسبت اول ماه رمضان حالم حسابی گرفته است و دلم هوای آشپزخانه خونه خودمون و مامانم را کرده! بیش از این نمی نویسم که از آن روضه ها می شود!

از پاریس

قبول شدم! کلی ذوق کردم. حسابی ترسیده بودم. اما امتحان به اون سختی نبود، یک مقاله داده بودن با سه تا سوال که باید راجع به هر سوال چند خط می نوشتی. من برای هر سوال 5-7 خط نوشتم و بعد از پاکنویس کردن برگه ام رو دادم. اولین نفر بودم. دو سه نفری که استاد بودن هی گفتن مطمئنی تموم شده هنوز یک ساعت وقت داری، گفتم بابا شما گفتید چند خط... چند خط یعنی 5-6 خط! یارو خنده اش گرفت گفت آره، بعد هم گفتن اصلا همین الان ورقه تو صحیح می کنیم و امتحان شفاهی می گیریم! یک خانم خیلی با نمکی ورقه ام رو تصحیح کرد! البته غلط املایی و غلط هایی که مربوط به گرامر می شه خیلی داشتم، ولی خوب گفت قبولت می کنم! رمز موفقیت این بود که اصلا از فعل های سخت و لغات سختی که بلد نبودم استفاده نکردم! آخه اونایی که فرانسه بلدن می دونن، من در واقع تمام زمان ها رو بلدم ولی خوب خیلی از فعل ها رو درست نمی دونم، بنابراین سعی کردم در عین حال که خوب بنویسم و ابراز وجود کنم خیلی ساده بنویسم که آبروم نره! بعدش هم نسبتا حرف زدنم روونه و گفتم که اصلا اومدم پاریس برای زبان و می خوام براش وقت بگذارم...

خلاصه از دوشنبه باید برم سر کلاس. تازه حالا بحث کار شروع می شه!!!

ولی خوب قدم اول امیدوار کننده بود!

فعلا بنده به متر کردن پاریس مشغولم!البته اشتباه نکید ها، از اون جایی که بقیه توریست ها جاهای معروف رو قبلا متر کرده اند،اینجانب به متر کردن جاهایی مشغولم که عمرا به فکر هیچ توریستی نمی رسه ! خلاصه در اولین فرصت اندازه های بدست آمده را به اطلاع عموم (به فتح ع، یعنی منظورم برادر بابام نیست) می رسونم!

یک نکته جهت دوستانی که راهی فرانسه هستند:

تا جایی که می توانید بروید جلوی پارک ملت و از این بستنی متری ها بخرید و بخورید که در بلاد غربت ناکام نمانید و دلتون نسوزه که باید 2000 تومن برای یک بستنی بدهید(البته اگر امتحانی را قبول شده باشید حق دارید برای خودتان جایزه بخرید!)

دیگه؟

من فهمیده ام که مردم در بلاد غربت چرا اینقدر خرید می کنند. چون افسردگی دارند!!! یا لا اقل می ترسند افسرده شوند!!!

دیگه؟ ( در راستای نوشتن افتخارات، به این دوسه تا افتخاری که در این پست نوشتم اضافه کنید این یکی را)

بنده تنها کسی هستم که وقتی وارد مغازه یا اداره ای می شوم و کارم را انجام می دهم موقع خارج شدن، نمی دانم از کدام طرف می آمده ام و به کدام طرف باید بروم! البته نگران نشوید چون خیلی با استعداد هستم سعی می کنم قبل از وارد شدن به مغازه ها یک چیزی را آن طرف خیابان نشان کنم! فقط نمی دانم این پاریس چرا اینقدر چیزهای تکراری و شبیه هم دارد!

دیگه ؟

به زودی بقیه افتخارات کسب شده را برایتان می نویسم! ( در راستای صرفه جویی که دو دفعه مترو سوار نشوم امروز عملیات متر کردن بسیار حجیم بوده و اندکی پا درد دارم!)

راستی باز هم قابل توجه راهیان فرانسه: قبل از آمدن بروید پاساژ قائم یا هر جای دیگه و کفش بخرید ، هر چقدر هم که گران باشد، بعدا غصه اش را نمی خورید!

فعلا بسه، برم این وسایل متر کردن (یک جفت پای شماره 38) را اندکی بشورم شاید آروم بشه!

یک پر رو!

من فردا یک امتحان دارم که احتمالا قبول نمی شم!!!!!
آقاهه هی مراعات ما رو کرد نخواست مستقیم توی ذوقمون بزنه(من و یک دختر دیگه بودیم که اصرار داشتیم توی این کلاس ثبت نام کنیم) هی مودبانه گفت :برای این کلاس باید سطح بالای ادبیات و زبان فرانسه داشته باشید!
ما هم از رو نرفتیم گفتیم حالا امتحانش رو می دیم، هی اون حرف خودشو زد، آخر برگه های ثبت نام رو بهمون داد و برامون وقت امتحان تعیین کرد. امروز داشتم فکر می کردم که بهتره نرم امتحان بدم و صبر کنم برای کلاسهای دیگه شون که سطحشون پایین تره، یعنی پایین تر که اینها کلاسهای معمولی زبان فرانسه است، ولی اون تخصصی تره.
خلاصه ترس امتحان داشت منو می گرفت، ولی دیدم اگه نرم خیلی بد جا زدم(با اونهمه پررویی) و بعد ماه بعد روم نمی شه برم بگم من اومدم امتحان تعیین سطح برای اون کلاسها رو بدم!
خلاصه که بهتره فعلا رو دور پررویی بمونم، تا فردا!
راستی آشنایی که دیروز دیدم کلی برای دیدن فیلمهای خوب در پاریس راهنمایی ام کرد، از الان ذوقشو دارم!
یک چیز دیگه هم می خواستم بگم از این فامیلمون می ترسم که گفته روضه نخونید. اگه گوشاشو بگیره می گم:
آهای دلم برای شما دوتا تنگ شده... اوی با شمام... ... کی می شه دوباره با هم بریم بیرون؟! تابستون؟
آهای توییکه کانادایی، و تویی که ایرانی( هوی تو درساتو خوب بخونا، ، ببینم بالاخره آرشیتکت می شی یا نه؟!)
خلاصه که دلم هواتونو کرده!
دیگه هم هیچی نمی گم می رم سر درسم!

منم!

به دوستی زنگ می زنم که رسیده ام و ... دوست دوران دبیرستان است. آن موقع که ایران بود هم زیاد هم را نمی دیدیم. ولی خیلی همدیگر را دوست داریم و با هم حال می کنیم.(یعنی لا اقل میکردیم!)
از شنیدن صدایم هیجان زده می شود. صدایش همان است کمی سنگین تر و آرام تر. وسطهای حرف زدن، کسی صدایش می کند. می گوید: گوشی را نگهدار و از آن طرف فریاد می زند:
Oui, gotie, je suis la, oui, c’est une copinne d’Iran…
بعد حرفهایش را از سر می گیرد. می دانم که یک دوست پسر فرانسوی دارد. چند لحظه بعد باز یک لحظه گوشی را نگه می دارد و شروع می کند به فرانسوی تشکر های اساسی کردن مهربانانه و خداحافظی می کند. می گویم اگر باید بروی مزاحم نباشم. می گوید نه، برایم شام آورده... خلاصه... حرف می زنیم، حسابی درگیر تحویل پایان نامه است و کار می کند و یک مسافرت دارد و ...
تلفن تمام می شود. همه چیز خوب بوده... کلی خوشحال شد و گفت که تمام دوست های ایرانی اش رفته اند و با هیچکس فارسی حرف نمی زند(کی فکرش را می کرد رفیق خل و چل ما اینطور قشنگ فرانسه صحبت کند انگار از شکم مادر فرانسوی به دنیا آمده!) بعد هم راجع به کارهای من کلی دلگرمی داد و راهنمایی کرد و ... . اما...
من نمی دانم چرا دلم گرفته... دیرتر می فهمم... دلم میخواست فریبا باشد، و حسین که می پرسد کیه پای تلفن، بگوید :لالایی، دلم می خواست مهدی باشد و همسرش که می گه کیه، بگه لالاییه، و به من بگه:سلام می رسونه!
دلم می خواست آزاده باشد و هی مهربانی کند و از قول مامانش سلام برسونه... دلم می خواست هر کی بود به آن طرف تلفن بگوید: لالاییه، باز زنگ زده!
خلاصه که از آن لحظه هایی که : من چه گهی می خورم اینجا!

وقتی هواپیما بلند می شود

اون لحظه ای که هواپیما درهاشو می بنده و راه میفته،همون لحظه اییه که به همه اونهایی که بهت گفتن چه فرصت خوبی و ما دلمون میخواست جای تو بودیم و ... فحش می دی... می گی مرده شور....
اون لحظه عاشق همه چیزهای کثافت مملکتت می شی ... وقتی هواپیما اوج می گیره توی هوا، به خودت می گی چقدر از هواپیما بدت میاد و خوبی مسافرت زمینی اینه که می دونی هر لحظه که خواستی می تونی چمدونتو بگذاری زمین ، بری اون طرف خیابون یا جاده و مسیر برعکس رو بگیری و برگردی...
چه می دونم... حالا که رسیده ام و نشسته ام توی طبقه هجدهم یک برج در حومه پاریس انگار کلی از حرفام یادم رفت... تروخدا نگید خوش به حالت...
یه اعتراف صادقانه : دوری از هیچکس به اندازه دوری از مامان ناراحتم نمی کنه و نمی ترسونه!
بهم گفت لحظه آخر که از پله ها داری می ری بالا بهم نگاه کن... نگاه کردم اما هرچی چشم دووندم ندیدمش، اینقدر جلوی اون شیشه شلوغ بود که نمی تونستم چیزی ببینم... کوله پشتی ام را گذاشتم زمین و باز برگشتم روی پله ها، اما نبود... یکی اون جلو بود با مانتوی سرمه ای و روسری روشن اما هرچی دست تکون دادم عکس العملی نشون نداد و من فهمیدم که اشتباه گرفته ام.... دیر شده بود، کوله ام روی زمین بود ... نمی شد برگردم... دلم گرفت... یکی نبود بگه توکه خداحافظی تو کرده بودی... اما نه... دلم اون نگاه لحظه آخرو می خواست... اون چشمهاش که خسته، داره دنبالت می گرده و اون لبهایی که داره برات آیت الکرسی و چهار قل می خونه...
و همین بهانه کوچولویی بود برای اینکه توی هواپیما دلت بگیره و درهاشو که بستن بغضت بترکه...
جام درست دم در بود. سوار که شدم مرد مهماندار نگاهی به شماره ام انداخت و گفت همین جایی... آخرین صندلی، کنار پنجره. کیفش را برداشت تا من بنشینم. نشستم. قفسه بالای سرم پر بالش های هواپیما بود. کوله بزرگم رو گذاشتم روی صندلی تا اونها رو بردارن و بتونم بگذارمش بالا...
چند دقیقه بعد یکی از مهماندارها شروع کرد به مرتب کردن جای بارها . قیافه اش خیلی خسته بود، موهای جوگندمی، و چشمهای سبز. از مردهایی که چشمهای روشن دارن خوشم نمیاد! کمکم کرد تا کوله غولپیکر رو اون بالا جا بدم... کمی بعد درها بسته شد. هیچکس کنارم نبود... سعی کردم بیرون رو نگاه کنم . هواپیماداشت یواش یواش راه میفتاد... دلم هنوز از ندیدن مامان توی لحظه آخر گرفته بود... یواش یواش اشکهام راه افتاد... دارم می رم واقعا:( . همه آدم ها، همه اون چیزهایی که دوست داری و حتی دوست نداری میان جلوی چشمت... داری می ری، داری همه رو ترک می کنی...چند لحظه بعد مرد مهماندار که داشت کنار من چیزی را جا به جا می کرد نگاهش به من افتاد، اشاره کرد چیزی می خواهی؟ با همان بغض و گریه گفتم:نه... نگاهی بهم کردو گفت: وقتی میرین گریه می کنین، وقتی میاین گریه می کنین... چه وضعشه؟! همین یک جمله(اصلا هر جمله ای هم بود) کافی است تا آن ته مانده بغضی که هنوز توی گلویم نگهش داشته ام بترکد. لبهایم را گاز می گیرم و سرم را می چرخانم به طرف پنجره.چند لحظه بعد دستی از بالای سرم یک مشت دستمال کاغذی هواپیمایی می گذارد توی دستم و هیچ نمی گوید. و یک لحظه بعد همان دست دراز می شود، میز کوچک جلویم را باز می کند و یک لیوان آب می گذارد رویش... نه او می خواهد تشکر کنم، نه من زبانش را دارم...

از تهران

فکر کنید چند ساعت توی صف می ایستید... با یک چمدون گنده و یک کوله که ظاهرش کوچیکه ولی توش 20 کیلو باره... بعد که می رسید جلوی گیشه، معلوم می شه بارتون 37 کیلوست. مجبور می شید همون لابلای جمعیت چمدون را باز کنید و همونطور که به خودتون و همه اونایی که چیزای مختلف بارتون کردن، فحش می دید، چند تا کتاب رو از همون رو دربیارید. چمدون تازه می شه 35 کیلو و بالاخره با چونه بارتون رو رد می کنید. بعد نوبت صف خروجیه! پول رو می دید و می دوید بیرون که خداحافظی کنید و برای بار آخر از مزیات توالت ایرونی استفاده کنید! توی بغل مامانتون گریه تون می گیره... دیر شده... لب تاپ رو از داداش کوچیکه می گیرید و می دوید تو. از بالای پله ها برای مامان دست تکون می دید... همه جا رو خوب نگاه می کنید که دلتون تنگ نشه. توی صف چک پاسپورت می ایستید. جلوی شما زن و مردی هستند با یک بچه. زن فرانسوی است. مسوول پاسپورت آنها را به خاطر اینکه مبلغ خروجی را کم داده اند بر می گرداند. شما دارید زیر بار کوله تان خفه می شوید. مرد غر غری می کند و آنها بر می گردند. حالا نوبت شماست. زن نگاهی به پاسپورتتان می اندازد. و بعد می گوید شما نمی توانید با این پاسپورت سفر کنید....

انگار می کوبند توی سرتان.چی؟؟؟

بله پاسپروت یک مشکلی دارد که شما عین خنگ ها به آن توجه نکرده اید. حرف زن را جدی نمی گیرید اول، چک و چونه می زنید اما هیچی به هیچی...

بر می گردید...

این بلاییه که سر من اومد... دیگه سرتون رو درد نمی یارم که چه جوری بارمو از هواپیما برگردوندند(البته فقط من نبودم،5-6 نفر به دلایل مختلف از پرواز منع شدند) خلاصه تلفن زدم به مامان گرام که آقا برگردید من همین جا هستم!

بعد هم اومدم خونه و یه صبحونه ناب خوردم و رفتم دنبال کار گذرنامه!

از همه دوستان و فامیل هم شرمنده ام بابت خداحافظی ها و سرراهی ها و ....

قول میدم که هفته دیگه برم!

(ولی خودمونیم کار فیلمم تا لحظه آخر نگذاشته بود نفس بکشم، این هفته عوضش آزادم ، فقط امیدوارم که کارهای اون طرفم عقب نیفته)

فکر کرده بودم پست بعدی از پاریسه...

راجع به اینکه چقدر کار بدیه که آخرین مرحله پاسپورت رو چک می کنن براتون می نویسم مثلا یک خانمی توی صف می خواست جواب ام آر آی شوهرش رو بده من ببرم و خواهرش بیاد توی فرودگاه بگیره. داشتم راضی می شدم که شانسش زد و یک خانمی توی صف دوست خواهره از آب دراومد. فکرشو بکنید اگه من گرفته بودم چی می شد بیچاره!

باز شهریور ... باز خاوران

می خواستم باز از چیزهای روزمره بنویسم اما یادم آمد که بهتر است چیزی دیگر را یادآوری کنم... همان چیزی که یک سال پیش همین روزها درباره اش نوشتم:http://www.lalaeee.blogspot.com/2005_09_01_lalaeee_archive.html

باز شهریور ماه شد و خانواده های اعدامی های سال 67 به خاطر نوزدهمین سال از دست دادن عزیزانشان دور هم جمع شدند... مثل همیشه باز دور هم جمع شدیم... گریه کردیم... شعر خواندیم ... همدیگر را بغل کردیم و روی شانه های همدیگر زدیم فقط برای اینکه بگوییم :

ما هستیم، ما یادمان هست...

بازم سلام !

دیگه واقعا شرمنده شدم... راست گفته این رفیق ناشناس، آخه سلام با کلی خستگی هم شد عنوان؟
ولی الان یادم میاد... اگه شما هم تمام روز با یک عده بچه سر و کله زده باشید و قصه های عجیب و غریبشان از زندگی واقعی شون رو شنیده باشید... اگه شما پای حرف مادرهایی نشسته باشید که نتونستن بچه هاشونو نگه دارن و اگه شما دیده باشید بچه هایی رو که عمه و عمو و دایی و خاله دارن، اما هیچکس حاضر نشده نگهشون داره... فکر کنم خستگیه کمی طبیعی باشه...
این بچه های با این سن کم، تجربه هایی دارن از زندگی که من و شما تصورشم نمی کنیم.
با عصبانیت میری سراغ خونواده هاشون که سوال پیچشون کنی و محکوم، که می بینی اونا خودشون یکی رو می خوان که براشون گریه کنه...
فیلمم راجع به دخترهای بد سرپرست و بی سرپرستیه که در یک موسسه غیر دولتی نگهداری میشن.
الان به شدت مشغول تدوین فیلم هستم و با اینکه هر روز که دارم میام خونه، توی اتوبوس به کلی قصه فکر می کنم برای نوشتن و پست کردن، ولی وقتی می رسم یا اینقدر خسته ام و مریض که نمی تونم بیان پای کامپیوتر، یا اینترنت قطعه، یا من باید تازه بشینم بقیه راش ها رو ببینم .. یا برم دیدن یکی ... خلاصه... کلی شلوغ پلوغم.ولی خوب برای اونهایی که نگرانم می شن( می شن؟؟؟) بگم که با همه اینها خوبم... اینکه فکر کنی داری کار مفیدی انجام می دی حس خوبیه...اینکه باز با تصویر و صدا سر و کله بزنی... بعد اینهمه وقت کاغذ و کتاب و تئوریات... خیلی خوبه... و اینکه فکر کنی داری یک جو خلاقیت به خرج می دی!!!

ولی خداییش کلی قصه و طرح به کله ام زده که فکر کنم یادم بره!

ضمنا امروز اتوبوس و مترو در تهران مجانی بود به خاطر آتش بس لبنان.... آدم نمی دونه چی بگه!
شنیده ام که لبنان داغون شده و یک دوستی که رفته بود می گفت جرات نداشتیم به مردم عادی بگیم ایرونی هستیم که حسابی شاکی بودن... (بدون شرح)
راستی اینو دیدین؟http://bifaiede.blogfa.com/

سلام با کلی خستگی!

دارم فیلم می سازم.... یکی نیست بگه وسط این هیر و ویر رفتن، فیلم ساختنت چی بود،ولی خوشحالم که دارم این کارو می کنم. اولین فیلم مستندمه. بعدا براتون مفصل از چیزهایی که دارم توی جریان ساخت این فیلم کشف می کنم می گم.

چیزهای عجیبی می بینم و می شنوم.

چیزهایی که حتی در تصور من و شما هم نمی گنجد.

خسته از سر کار اومدم و دیدم باید حتما سری اینجا بزنم. باز کهیر می زنم، دیگه دارم مطمئن می شم که واکنش بدنمه به فشارهای عصبی. تازه الان یادم افتاد که باید توی همین هفته برم و گواهی موقت فوق لیسانس که یک هفته دنبالش دویدم رو بگیرم و هیچ نمی رسم چون فردا و پس فردا هم کار دارم. تازه امیدوارم که تصویربرداری تا چهارشنبه تموم بشه. قرارمون به سه شنبه بود. دوربین و وسایل رو از دوستی گرفته ام و باز هم باید پررویی کنم برای چهارشنبه.امیدوارم مشکلی وجود نداشته باشه

فعلا همین. شب به خیر.

کودکی من

امروز خل شدم... می خواستم یک سری چیزهای قدیمی را جمع کنم و دور بریزم... بعد نتیجه شد اینکه نشستم روی تخت و یک ساعتی زار و زار گریه کردم... چیزهایی رو پیدا کردم که هیچ یادم نبود آنجا گذاشته ام... دلم برای همه چیز کودکی ام تنگ شد... اینقدر که وقتی به کارت کتابخانه کانون پرورش فکری رسیدم ، دیگه نتونستم جلوی خودمو بگیرم...
یک لحظه دلم خواست هیچی نبودم، فقط همون دخترک کوچولوی دبستانی بودم که با گرفتن یک کارت آفرین هزار تا خوشحال می شد. فکر کنید، یک تکه کاغذ پیدا کردم از داداش وسطی که نمی دونم چرا برام یک دسته گل نقاشی کرده بود و کنارش با دستخط اول ابتدایی و فتحه و کسره نوشته بود" پشت ورقه را هم ببین" بعد پشتش برام نوشته بود"هر وقت من مریض بودم تو به من کمک کردی. متشکرم"... اینقدر دلم گرفت که نگو... یک لحظه دلم خواست کنارم بود و محکم بغلش می کردم. یک کارت دیگه پیدا کردم از خواهرم که وقتی 8-9 سالم بود و برای یک جراحی بیمارستان بستری شده بودم برام فرستاده بود... یا یکی دیگه که عکس یک دخترک روش بود و خواهرم نوشته بود" چون تو خیلی از این دختر ها دوست داری، این کارت را برایت گرفته ام"
دلم برای بچگی ام تنگ شد... دلم خواست هیچ بزرگ نشده بودم، هیچ درس نخونده ام وهی از این دانشگاه به اون دانشگاه فارغ التحصیل نشده بودم... دلم خواست هیچی ندیده بودم...
دلم فقط خواست همون دخترک کوچولویی بودم که جعبه قرمز رنگ خواهرش به نظرش قشنگ ترین و مرموز ترین چیز عالم بود... دلم برای خونه قدیمی مون توی خیابون خورشید، تنگ شد... برای لگو بازی کردن و تمام خونه رو شهر لگویی ساختن، برای ایروپولی بازی کردن و تا شب کشش دادن... برای وسطی بازی کردن توی حیاط شیب دار خونه که همیشه توپ به یک طرف می رفت... برای فوتبال بازی کردن با برادرا وقتی که دیگه خیلی می خواستن تحویلمون بگیرن... برای لباس یک شکل پوشیدن با خواهرم ... عید که می شد مامان برامون لباس نو آماده کرده بود که اغلب شبیه هم بود... برای حموم کردن با خواهرم و شیطونی توی وان... حتی برای دعوا کردن باهاش... یک میز داشتیم که در واقع یک میز نهار خوری کوچک قدیمی بود، مال هر دومون. یک طرفش مال من، یک طرفش مال اون، سر یک سانتیمتر با هم دعوا می کردیم ، می گفتیم وسایل تو از خط اینور تر اومده!! یک بار هم که خیلی بزرگ تر شده بودیم یک دعوای مشابه کردیم... سر حشره هایی که توی شیشه نگه می داشت توی کمد(دانشجوی جانور شناسی بود اون موقع)... در کمد رو که باز می کردم ، ردیف حشره ها می زد توی چشمم و من هم که اصلا آدمش نبودم! کی باورش می شه که اون حالا از من دور باشه و مامان یک پسر کوچولو...
دلم نخواست... دلم خواست من و خواهرم، داداش بزرگه و داداش وسطی مشغول بازی باشیم و داداش کوچیکه هم چهار دست و پا دور و برمون بچرخه... دلم خواست مامان سر دوا خوردن و لباس گرم پوشیدن باهامون دعوا کنه... دلم خواست معلم کلاس دوم بهم کارت آفرین بده ... دلم خواست نقاشی بکشم و توی مسابقات ژاپن برنده بشم... دلم خواست 7-8 سالم باشه و خاله کمک کنه شعر پریای شاملو رو حفظ کنم و به نظرم بلند ترین شعر عالم باشه(بعدها دیدم که اونقدر ها هم طولانی نبود) دلم خواست برم کانون کتابای نوجوونا رو بگیرم و یک نفس بخونم... یک کتابی بود که تخیلی بود 3 جلدی... راجع به زمانی که یک سری موجودات زمینو می گیرن... خیلی اینجور کتابا رو دوست نداشتم اما عاشق این یکی شدم... یاد لک لک ها بر بام افتادم... یاد کودک سرباز و دریا... یاد کلاس پرنده (که کتاب محبوب نوجوانیم بود)...
دلم برای خودم تنگ شد... برای خود کوچولوم... برای خود کوچولوم باهمه آرزوها و خوشی ها و غم هاش... دلم خواست هیچ بزرگ نبودم و هیچ تصمیم گنده ای نباید می گرفتم،به جاش با خواهرم می دویدم پیش مامان و ازش می پرسیدیم چی بپوشیم حالا که می خواهیم بریم مهمونی...دلم دامن صورتی و ژاکت دستباف خواست... دلم دامن اسکاتلندی خواست با سنجاق قفلی بزرگ... دلم عید خواست با آقاجون و مادرجون(که هیچکدوم نیستن دیگه) دلم خونه مادرجونو خواست با انباری شگفت انگیزش... دلم زمستون خواست و بخاری نفتی ... دلم داداش بزرگه رو خواست که فقط 5 سال از من بزرگ تر بود و همیشه برام بزرگ ترین آدم دنیا بود... دلم پچ پچ و خنده خواست زیر کرسی... چهار تایی چهار طرف کرسی می خوابیدیم شبای زمستون... یک بار که سالها بعد ، یادم نیست کجا و چطور باز به یه کرسی رسیدیم، سعی کردیم بریم زیرش ولی نمی دونم چرا جا نمی شدیم... پاهامون از یک طرف در می اومد و دستا از یک طرف... وایییییییییییی.... دلم گرمای کرسی خواست، یه شب زمستونی سرد... ملافه های تمیز و بالش های خنک...
دلم خواست همه مون کوچیک بودیم به هم می چسبیدیم و با هم بازی می کردیم... دلم گرفت وقتی یادم افتاد که خواهرم یک ور دنیاست تو کانادا با شوهر و پسرکش... برادرم با همسرش و لالا یک گوشه است و داره می ره اونم کانادا... داداش وسطی پاریسه و داره می ره اونم پیش خواهرم... من 28 سالمه و دارم می رم پاریس... داداش کوچیکه اینجا می مونه و دیگه معلوم نیست هر کدوممون به چی فکر می کنیم و چی کار می کنیم...
عین دیوونه ها نشستم و به حال خودم که بزرگ شده ام گریه کردم...

جریان کنگر ماست

سپیده برگ بید (bargebid.blogspot.com)

یک دفعه توی وبلاگش یک پست گذاشته بود اینجوری:" ماست ماست کنگر ماست"... بعد هزار نفر براش کامنت گذاشته بودن، توی پست بعدی راجع به یک موضوعی کلی قلم فرسایی کرده بود، هیچکی محل نگذاشته بود... شاکی شده بود که آقا چه جوریه برای ماست ماست کنگر ماست همه نظر میدید، برای یک موضوع مهم هیچکی نظری نداره!!!

حالا حکایت منه که دیده بودم مدتیه هیچکی تحویلم نمی گیره! از بینام عزیز بسیار سپاسگذارم بابت توجهش... راستی تو همون بینام وبلاگ داداش وسطی نیستی؟؟؟؟

به این نتیجه رسیدم که پست های داستانی ام بیش از پست های شخصی توجه بر می انگیزد(!) بنا براین منتظر یک داستان تازه باشید.

18 تیر

آسیه(varesh.blogfa.com) درباره هجده تیر نوشته بود و خیلی چیزها را به یادم آورد....

از تحصن به خانه بر می گشتم... یادم نیست روز چندم بود. توی تاکسی انگار هیچکس خبر نداشت که یک گوشه شهر چه می گذرد...

که دانشجوها در چه حالی هستند. اخبار درباره ببری می گفت در نمی دانم کجای افریقا یا هند یا ... دلم می خواست گریه کنم...

هر روز و هر لحظه از بچه هایی می شنیدیم که دیگر نیستند... از رفته ها، گمشده ها، مجروحان... هیچکس نمی دانست چه اتفاقی

دارد می افتد. بعدها وقتی دادگاه آن رای وحشتناک را داد... آن یک جو اعتمادم را هم ا ز دست دادم...

تا ماهها، هر تلفنی مرا از جا می پراند... این بار نوبت کیست... تا اصفهان و مشهد دنبال بچه ها رفته بودند... هر لحظه منتظر بودیم تا شاید کسی آزاد شود و خبری نبود... حتی بعد از آزاد شدن همه دوستان هم، هنوز تا مدت ها نسبت به زنگ تلفن حساس بودم...

7 سال گذشته است... من این بیرون ماندم ، یکی از استادهایمان به یکی از بچه ها سفارش کرده بود "به فلانی بگو به هیچ وجه استخر نره ها! خیلی آلوده است" هنوز رمزی حرف زدن بلد نبودیم! اول نفهمیدم منظورش چیست!!!

خلاصه... من استخر نرفتم و مصون ماندم... نهایتش دو سال بعد 7-8 کیلو وزنی را که در عرض 10 روز از دست داده بودم دوباره اضافه کردم!...من درس خواندم و لیسانسم را تمام کردم... من مسافرت خارج و داخل رفتم! من هزارها بار با خانواده و دوستان گفتم و خندیدم و هزار لذت را تجربه کردم... فوق لیسانس گرفتم و کار کردم و از کار و زندگی لذت بردم...

اما بسیاری لحظه ها فکر کردم که آنهای دیگر چه کردند؟ آنهایی که بی دلیل و با دلیل رفتند پشت درهای زندان... و این احساس البته که هر 18 تیر شدید تر می شود.

آسیه جان ممنون که یادمان آوردی چیزهایی را که نباید از یاد ببریم!

رفت!

رفت... توی فرودگاه دیگه بغضش ترکید و ما هم نتونستیم خودمونو کنترل کنیم:(

از چند روز پیش دلم حسابی گرفته بود. دیگه فهمیده ام که وقتی یک دوست یا فامیل می ره بیش از اینکه از رفتن اون دلخور باشم از تموم شدن یک دوره زندگی ام دلخورم. وقتی بهترین دوستم می رفت، به تمام لحظه های خوش و نا خوشی که با هم گذرونده بودیم فکر می کردم و گریه می کردم. این بار هم همینطور بود. به خصوص حالا که خودم هم دارم می رم به شدت احساس می کنم که چیزهایی توی زندگی ام تموم شده و معلوم نیست دیگه هیچوقت تجربه شون کنم... در مورد خودم بعدا مفصل می نویسم اما در مورد برادرم، وقتی خواهرم رفت ، اولا چند سال بود که ازدواج کرده بود و از خونه ما رفته بود،یک جورایی برام خیلی طبیعی بود که بره دنبال زندگی اش و انگار خیلی نمی فهمیدم دلتنگی چیه!

اما احساس می کنم توی این چند ساله، ماها ، من و برادرهام، و حتی با اون برادرم که ازدواج کرده و همسرش، خیلی به هم نزدیک شده ایم. به خصوص من بعد از برگشتنم بیشتر قدر روابطم رو می دونستم و سعی کردم رابطه قشنگی با برادرهام داشته باشم. شاید همه چیز در حد ایده آل نبود اما نسبتا خوب بود!

حالا دلم برای داداش وسطی حسابی تنگ می شه... کاش اینقدر غصه دار نباشه... کاش اونجا همه چی براش روون باشه تا دلش

نگیره... کاش تند و تند درس بخونه و سر دو سال برگرده!

دلم برای پیتزا پختنت تنگ می شه... دلم برای غرغرهات وقتی می خوایم بریم مهمونی و دیرمون شده تنگ می شه... دلم برای دست و دلبازی های بی مقدارت ... برای رفیق بازیهای بی حدت... برای سکوتت تنگ می شه... دلم برای شب نشینی های سه نفره مون خونه عمو ... برای فوتبال دیدن کنار هم... برای "پاشین بریم یک سر به فلانی بزنیم" ساعت 9 شب تنگ می شه...